เสียใจครั้งเดียว




คนเราบางคน...เลือกยอมทน เจ็บปวด และเสียน้ำตา "มากมาย"
เพียงเพื่อแลกกับความสุขจากการได้มีความรัก "นิดเดียว"
บางทีก็ไม่เคยรู้เลยว่า...นับตั้งแต่วันเริ่มต้น...ที่ "รัก" นั้นทำให้เราร้องไห้
เวลามันก็เริ่มเดินถอยหลัง...นับวันที่ "รัก" จะจบ...รออยู่แล้ว
และมันก็มักจะเป็นอย่างนั้นเสมอ



เมื่อถึงวันที่เราต่างต้องก้มหน้ายอมรับกับตัวเองว่า
ช่วงเวลาแห่งความผูกพันที่เลยผ่าน...
มันคงไม่ได้หอมหวานเหมือนดังเก่า
และ "ความรักในโลกแห่งความเป็นจริง"
ก็คงไม่สามารถสวยงามได้ตลอดเวลา
หากแต่ไม่ทันรู้ตัว...เราก็แอบเผลอ "เสียน้ำตา" อยู่บ่อยๆ
บางทีก็บ่อยเสียจนรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง
ความรักมันก็ "พัง” ไปแล้ว
พังไปพร้อมๆ กับความไม่เข้าใจ...
และรอยหม่นไหม้ในความรู้สึกตัวเอง



ฉันไม่ปฏิเสธหรอกว่า
ทุกครั้งที่ฉันมีความรัก...ฉันมีความสุข
แม้มันจะเป็นความสุขที่แอบแฝงความทุกข์เศร้าเอาไว้ลึกๆ ในใจอยู่บ้างก็ตาม
แต่ฉันไม่โทษใคร
เพราะส่วนหนึ่งมันก็คงเกิดขึ้นจากความเป็นคนเจ้าอารมณ์
ขี้ใจน้อย ช่างอ่อนไหว
และบางทีที่ชอบเผลอคาดหวังจากคนรักมากมาย
จนกลายเป็นการเรียกร้อง กลายเป็นความกดดัน
จากที่เคยรู้สึกว่าผูกพัน... ก็เหมือนจะทนรักกันไม่ไหว




หากแต่ในขณะที่ "รัก" มันทำให้ท้อจนแทบหมดแรง
ฉันก็ไม่เคยนึกออกเลยว่า
ถ้าต้อง “เลิกกัน” ขึ้นมาจริงๆ...
แล้วฉันจะแกล้งทำเหมือนไม่เจ็บได้อย่างไร



เมื่อต้องทนอยู่กับความรู้สึกหน้าชื่นอกตรม
ฝืนรักก็ทุกข์ระทม...แต่ก็ข่มตัดใจไม่ไหว
ฉันเลือกทนอยู่ ด้วยหวังว่าสักวันมันน่าจะดีขึ้น
ฉันเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่าง
ที่ฉันเชื่อว่ามันน่าจะทำให้ทุกปัญหาจางหาย
ฉันเลือกให้ตัวเองได้เก็บกอด "ความรัก" นั้นไว้
ทั้งๆ ที่เมื่อเทียบกับการเสียมันไป...
บางทีมันก็ทำให้ใจฉัน "เจ็บ" ไม่แตกต่าง
แต่เพราะฉันกลัวการสูญเสีย... ฉันกลัวไม่ได้เป็นเจ้าของ



จนเมื่อในตอนสุดท้าย...
ที่ความเป็นจริงไม่เป็นเหมือนอย่างที่หวัง
บทเรียนจากความผูกพันที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตา
มันไม่ช่วยพิสูจน์ความคงมั่นยาวนานของความรักได้เลยสักนิด
เพราะนับตั้งแต่วันเริ่มต้น...ที่ "รัก" นั้นทำให้เราร้องไห้
เวลามันก็เริ่มนับถอยหลัง...จนถึงวันที่ "รัก" นั้นจบลงเสมอ



สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้คือ
ไม่สำคัญหรอกว่า "ความรัก" ที่ทำให้เราเสียน้ำตา
และบางทีก็ทำให้เรา "ทุกข์" ได้มากกว่า "สุข"
มันจะใช่ "รัก" จริงๆ ไหม



ในเมื่อสิ่งที่สำคัญกว่าคือ
หากเลิกกัน มันคือการเสียใจแค่ครั้งเดียว
และความรักนิดเดียว กับ เสียน้ำตามากมาย
มันแลกกันไม่ได้เลย

ยังงัยก้อดั้ย

เจ็บไม่จำ

the letter

ผู้หญิงถึงผู้หญิง

มันมีเหตุผลหลายอย่าง
ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน
เหตุผลของคนเราย่อมไม่เหมือนกัน
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่ามันคงเป็นไปไม่ได้


บางคนอาจต้องห้ามใจ
เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน
และคนคนนั้นก็คือคนที่เรารู้จัก
และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของคนคนนั้น
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึก เหมือน กับเรา ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา
แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา
เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่
เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา
มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้
แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ
แต่หากจำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง
เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ

อยากทำอะไรก้อทำซะก่อนที่จะไม่ได้ทำ